Herons Heerhugowaard: "Ineens zie je dat enthousiasme komen"

Het seizoen zit erop. Het afsluitende mixed toernooi is gespeeld en voor het eerst in maanden heeft het gezin van Ruud weer vrije zaterdagen. Bij Ruud thuis is honk- en softbal een familiezaak: hij softbalt zelf nog, zijn vrouw ook, en drie kinderen spelen bij de club. "We hebben het er druk mee. Maar nu hebben we ineens heel veel tijd."

Lang duurt die rust niet. In november en december is er de instuif voor nieuwe leden en staan er clinics op basisscholen gepland. In januari trainen de teams weer in de sporthal in Heerhugowaard, waar zelfs ruimte is voor een slagkooi.

Eén club, niet twee

Ruud is sinds maart bestuurslid en hoeft niet lang na te denken over wat de Herons bijzonder maakt. "Twintig jaar geleden zag je echt een onderscheid tussen het honkbal en het softbal. Die werelden zijn naar elkaar toegegroeid." Oud-honkballers die ooit hoofdklasse speelden, staan nu als coach langs het veld, vaak bij de softbalteams van hun dochters. "Het is echt één club geworden, niet twee clubs binnen een club."

Dat zie je ook aan het tenue. Iedereen speelt in hetzelfde geel-zwarte shirt, het softbal met een zwarte broek en het honkbal met een witte. "Qua uiterlijk zijn alle jerseys hetzelfde, omdat we willen uitstralen dat we één club zijn." Met zo'n 180 spelende leden en ruim 200 leden in totaal zijn de Herons, na de clubs in Haarlem en Amsterdam, de grootste honk- en softbalvereniging van Noord-Holland.

Een club van vrijwilligers

Hoe groot de betrokkenheid is, bleek bij de laatste algemene ledenvergadering. "Er stonden gewoon vijftig man in de kantine." Namen noemen doet Ruud liever niet, "want dan vergeet ik er weer een aantal. Qua betrokkenheid van vrijwilligers ben ik echt heel tevreden."

Veel oud-spelers zijn teruggekeerd als coach bij de club waar ze ooit zelf begonnen. Het "oudemannenclubje" onderhoudt het veld en stuurt doordeweeks foto's rond van wat ze nu weer gemaakt hebben. Afgelopen winter vernieuwden zes leden met ervaring in de bouw de complete keuken in de kantine. "Een berenklus." En moet een jeugdteam ver reizen voor een uitwedstrijd, dan maken de coaches er een uitje van, soms met een nachtje op de camping vooraf.

Ook Ruud zelf begon als vrijwilliger langs de lijn. Samen met een andere ouder telde hij de spandoeken rond het veld. "We dachten: dit moet gewoon helemaal vol hangen." Binnen korte tijd groeide de club van vijf naar negentien sponsors. "Je moet durven. Je kunt verrast raken over hoe graag mensen een lokale club willen steunen."

Van twee naar zestien BeeBallers

Nieuwe leden zijn altijd welkom. Bij de instuif komen leden in hun tenue meedoen, zodat nieuwkomers samen met ervaren spelers trainen. Een vaste vrijwilliger regelt de clinics op scholen, en iedereen mag drie keer gratis meetrainen. Het werkt: "Aan het begin van het jaar hadden we twee BeeBallers: mijn zoon en de zoon van de andere coach. We zijn geëindigd met een trainingsgroep van zestien kinderen."

Ruud zag die groep het afgelopen jaar groeien, ook in kunnen. "Bij honk- en softbal moet je ervoor werken, en heel langzaam word je er beter in. Met leuke trainingen, herhaling, veel enthousiasme en spelvormen zie je ze ineens het licht zien. Ze slaan verder, ze gooien, ze maken nullen. En dan ineens zie je dat enthousiasme komen." "Dat is het moment dat het echt een leuke sport begint te worden."

Elkaar nodig

Ruuds boodschap aan andere besturen: zoek elkaar op. "Praat gewoon open met elkaar. Wat doe jij, wat doe ik, wat kunnen we samen doen?" De rivaliteit op het veld blijft, "je wilt graag van elkaar winnen", maar daarbuiten heb je elkaar nodig.

Hij noemt Double Stars uit Heiloo, dat onlangs een wedstrijd organiseerde met oud-spelers en daar een team van de Herons voor uitnodigde. "Dan zie je dat daar heel veel enthousiasme op afkomt." Nu kijken de clubs of dat vaker kan, met meer clubs uit de regio. "Als mensen buiten de sport merken dat er weer wat gebeurt op het veld, denken ze misschien: daar moet ik ook eens gaan kijken."

Een drempel minder

Ruud hoorde over de vouchers van de Sidney de Jong Foundation via de WhatsAppgroep van de landelijke BeeBall-dag. Zijn aanvraag was binnen veertig minuten goedgekeurd, waarna hij het ook in de kaderapp van de club deelde. "Ik vind het echt een supergoed initiatief." Naast de contributie heb je ook een broek, een handschoen en schoenen nodig.

Aan het gezin bracht hij het vanuit het plezier: "Ik zie hoe enthousiast je kind is, en ik wil de drempel verlagen om van de sport te genieten." De reactie was hartstikke enthousiast. Dat het zonder grote cheque en zonder foto gebeurt, vindt Ruud precies goed.

En wat Ruud na al die jaren zelf nog steeds naar het veld trekt? "Er gebeuren in een wedstrijd nog altijd dingen die ik nog nooit gezien heb."

---

Ken jij een kind voor wie materiaal een drempel is? Coaches, trainers en bestuursleden kunnen een voucher van €100 aanvragen via sid24.org.